Senthamil.Org

மாணா

தேவாரம்

மாணா வென்றிக் காலன் மடியவே 
காணா மாணிக் களித்த காழியார் 
நாணார் வாளி தொட்டா ரவர்போலாம் 
பேணார் புரங்கள் அட்ட பெருமானே.
மாணா யுலகங் கொண்ட மாலும் மலரோனுங்
காணா வண்ணம் எரியாய் நிமிர்ந்தான் கலிக்காழிப்
புஜணார் முலையாள் பங்கத் தானைப் புகழ்ந்தேத்திக்
கோணா நெஞ்சம் உடையார்க் கில்லை குற்றமே.
மாணா வுருவா கியோர்மண் ணளந்தான் 
மலர்மே லவன்நேடி யுங்காண் பரியாய் 
நீணீள் முடிவா னவர்வந் திறைஞ்சும் 
நெல்வா யிலரத் துறைநின் மலனே 
வாணார் நுதலார் வலைப்பட் டடியேன் 
பலவின் கனியீந் ததுபோல் வதன்முன் 
ஆணோடு பெண்ணா முருவாகி நின்றாய் 
அடியேனுய் யப்போவ தோர்சூழல் சொல்லே.
மாணா எனத்தொடங்கும் தேவாரம்