Senthamil.Org

தொண்டர்

தேவாரம்

தொண்டர் வந்துவ ணங்கி மாமலர் தூவி நின்கழ லேத்து வாரவர்
உண்டியால் வருந்த இரங்காத தென்னைகொலாம்
வண்ட லார்கழ னிக்க லந்தும லர்ந்த தாமரை மாதர் வாண்முகம்
அண்டவாணர் தொழும் ஆமாத்தூர் அம்மானே.
தொண்டர் தண்கயம் மூழ்கித் துணையலுஞ் சாந்தமும் புகையுங் 
கொண்டு கொண்டடி பரவிக் குறிப்பறி முருகன் செய்கோலங் 
கண்டு கண்டுகண் குளிரக் களிபரந் தொளிமல்கு கள்ளார் 
வண்டு பண்செயும் புகலூர் வர்த்தமா னீச்சரத் தாரே.
தொண்டர் தொழுதேத்துஞ் சோதி யேற்றார்
துளங்கா மணிமுடியார் தூய நீற்றார்
இண்டைச் சடைமுடியார் ஈமஞ் சூழ்ந்த 
இடுபிணக்காட் டாடலா ரேமந் தோறும்
அண்டத்துக் கப்புறத்தார் ஆதி யானார்
அருக்கனா யாரழலாய் அடியார் மேலைப்
பண்டை வினையறுப்பார் பைங்க ணேற்றார்
பலியேற்றார் பந்தணை நல்லூ ராரே.
தொண்டர் தமக்கெளிய சோதியை வேதியனைத்
 தூய மறைப்பொருளாம் நீதியை வார்கடல்நஞ் 
சுண்டத னுக்கிறவா தென்றும் இருந்தவனை 
 ஊழி படைத்தவனோ டொள்ளரி யும்முணரா 
அண்டனை அண்டர்தமக் காகம நுல்மொழியும் 
 ஆதியை மேதகுசீர் ஓதியை வானவர்தங் 
கண்டனை அன்பொடுசென் றெய்துவ தென்றுகொலோ 
 கார்வயல் சூழ்கானப் பேருறை காளையையே.
தொண்டர் எனத்தொடங்கும் தேவாரம்