Senthamil.Org

கொன்றை

தேவாரம்

கொன்றை பொன்சொரியுங் கொள்ளம் புஜதூர் 
நின்ற புன்சடை நிமலனை யுள்கச் 
செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ 
நல்கு மாறருள் நம்பனே.
கொன்றை சேர்சடையான் கொள்ளம் புஜதூர் 
நன்று காழியுள் ஞானசம் பந்தன் 
இன்றுசொன் மாலைகொண் டேத்தவல் லார்போய் 
என்றும் வானவ ரோடிருப்பாரே.
கொன்றை சூடி, நின்ற தேவை 
அன்றி யொன்று, நன்றி லோமே.
கொன்றை மாலையுங் கூவிள மத்தமுஞ்
சென்று சேரத் திகழ்சடை வைத்தவன்
என்று மெந்தை பிரான்இடை மருதினை
நன்று கைதொழு வார்வினை நாசமே.
கொன்றை சூடியைக் குன்ற மகளொடு 
நின்ற நீலக் குடியர னேயெனீர் 
என்றும் வாழ்வுகந் தேயிறு மாக்குநீர் 
பொன்றும் போது நுமக்கறி வொண்ணுமே.
கொன்றை எனத்தொடங்கும் தேவாரம்